De musical werd uitgevoerd in een uitgebreid decor dat enkele tientallen meters besloeg. Links was het Huis ter Duijn nagebouwd, daarnaast bevond zich het Vogeltjesbos. Aan de rechterkant zag men een origineel turfhuisje, met daarnaast een veld waar turf gestoken werd. Hoofdpersoon van het verhaal was Niesje, gespeeld door één van de plaatselijke talenten Wivinike Plugge. Zij wordt verkracht door de gemene baljuw, een rol die met verve werd neergezet door Kees Wiggers, en gaat werken in Huis ter Duijn. Daar worden Wolfaert van der Duijn en Niesje verliefd op elkaar, maar Wolfaert trekt, net als bijna alle mannen, ten strijde, waar hij in het Hoekse leger tegen de Kabeljauwen gaat vechten. Als mevrouw van der Duijn, niet voor niets vrouwe Venijn genoemd en op haar beurt weer een verhouding heeft met de baljuw, er achter komt dat Niesje zwanger, ontslaat zij haar. Niesje vertrekt en komt zestien jaar later terug. Daar wordt zij herenigd met Wolfaert. Haar dochter Adriana wordt verliefd op Wolfaerts zoon Pieter. Hoewel het er eerst even op lijkt dat die twee halfbroer en -zus zijn, blijkt uiteindelijk dat Adriana verwekt is door de baljuw.
Het betrekkelijk korte stuk bevatte veel liefdesverwikkelingen, maar het werd vlot en helder neergezet. Het verhaal werd omlijst door een aantal mooie liederen en duetten. Vooral het ontroerende lied van Niesje en haar moeder is een eervolle vermelding waard. De musical werd afgesloten met het door Wim van Oostrom gecomponeerde lied Zuidplasland dat door het publiek enthousiast werd meegeklapt en gezongen.
Reacties van het publiek tijdens en na de voorstelling waren positief. Productieleider Marja Nieuwveld was enthousiast en opgelucht. “Het was enorm veel werk om alles voor elkaar te krijgen, maar het was een geweldige uitvoering!”

Samenvatting artikel Hart van Holland, 4 november 2009